Wiersz Korab-Brzozowski Wincenty - Symbole XII (Więc pożegnana b±dĽ ziemi u¶miechem...)
Portal Internetowy Nowej Generacji Duno.pl

Korab-Brzozowski Wincenty - Symbole XII (Więc pożegnana b±dĽ ziemi u¶miechem...)




Więc pożegnana b±dĽ ziemi u¶miechem,
Kwiatem wyrosłym w ciszy cudnych ł±k...
Oh! jakżem smutny! ale smutek - grzechem,
I oto u¶miech mam w łkaniu mych m±k!...

Czy z tob± jeszcze raz kiedy się zobaczę?
Ludzie się garn± do tajemnic wrót:
Jedni znów pójd± na losy tułacze,
Inni już marz± w blasku dobrych cnót...

Lecz ja? lecz moja dusza? moje losy?
O ty wszechwiedna! cos mi o nich mów:
Usta twe moje całowały włosy -
Niech z ust twych wyjdzie dĽwięk proroczych słów!

Niech wiem, czy w tobie znajdę kraj ów złoty,
Kędy, po przej¶ciu wszystkich ludzkich dróg,
Miło¶ci mojej rozbiję namioty,
A smutek życia legnie u mych nóg?

Czy też, samotnie, z losami w rozterce,
Uczuję ¶mierci tajemniczy wiew? -
A noc mi księżyc położy na serce,
A glisty ziemi wyss± moj± krew?...

Milczysz...twe oczy, wpatrzone w przestworze,
Próżno badaj± niezmierzon± dal...
Chustk± powiewasz już...Na pełne morze
Wypływaj±, łodzi, powiernico fal!

Ale z powinno¶ci± wiedz: zawsze i wszędzie,
Czy tronem będziemy my, czy grobem ¶wiat,
W smutnym istnienia mroku ¶wiecić będzie
wspomnienie twoje - cichy ognia kwiat...

← Wstecz

O nas | Reklama | Dla prasy | Kontakt | Regulamin
Serwis korzysta z plikow cookies. Dowiedz sie wiecej
Copyright © 2007-2009 Duno.pl Wszelkie prawa zastrzezone.